భక్తి సామ్రాజ్యం

తననే నమ్ముకొన్నవారి ఒళ్ళో ఆడుకొన్న కంచి కామాక్షీ అమ్మవారు

2010-09-02T21:49:00.002+05:30

ఇది నిజంగా జరిగిన సంఘటన. కంచి పీఠాధిపతి శ్రీశ్రీశ్రీ చంద్రసేఖరసరస్వతులవారికి ముందు పీఠాధిపతులుగా ఇదే పేరుతో ఇంకో స్వామి వారుండేవారు. వారు అమ్మవారి తీవ్ర ఉపాసకులు.

వారితో వాదభిక్ష (వాదించాలని కోరుకోవడం) కావాలని ఒకసారి కొందరు వచ్చారు. వారిని మొదట భోంచేయమని చెప్పి వారు తిన్న తర్వాత ఇక వాదం మొదలెట్టమన్నారు స్వామి వారు.

వారన్నారు "స్వామీ! మీ ఒళ్ళో కూర్చున్న ఆ అందమైన పాపను చూస్తుంటే మా నోట మాట రాక ఉండాల్సొస్తోంది. కొద్దిసేపు ఆ పాప మాకు కనిపించకుండా చేస్తే మేము మాట్లాడుతాం" అన్నారు.

అప్పుడు స్వామి వారన్నారు " అయ్యా! నేనొక సన్యాసిని. నా ఒళ్ళో పాప ఆడుకోవడం ఏంటి? మీరేదో పొరబడుతున్నారు" అన్నారు. అప్పుడు వారన్నారు "కాదు స్వామీ! మీ ఒళ్ళో పాపను మేం చూస్తున్నాం. మా నోళ్ళు మూతబడుతున్నాయి".

అప్పుడు స్వామి వారన్నారు " ఆ పాప మరెవరో కాదు. నేను ఉపాసిస్తున్న "కామాక్షి" అమ్మవారే బాలికా రూపంలో ఆడుకొంటోంది.ఆమె ప్రభావం వలనే మీరు వాదించలేకపోతున్నారు." అన్నారు.

చూసారా! తనను ఆరాధించేవారిని అమ్మవారు ఎలా కంటికి రెప్పలా కాపాడుతుంటుందో.

తెలియనంతవరకు దూరమే! తెలిస్తే దగ్గరే!

2010-07-28T13:52:00.003+05:30

భగవంతుడు దూరంగా ఉన్నాడనుకొంటే దూరంగానే ఉంటాడని, దగ్గర అనుకొంటే దగ్గరే అని చెప్తారు కదా!దూరాత్‌ దూరే అంతికే చ'' అంటుంది వేదం. అవగాహన కానంతసేపూ దూరంగా ఉంటుంది అర్థమయితే దగ్గరే (లోపలే) ఉంటుందని అర్థం. దీనికి ఉదాహరణగా ఒక కథ ఉంది.

పెళ్లీడుకొచ్చిన పిల్లకి తల్లిదండ్రులు సంప్రదాయాననుసరించి సన్నిహిత బంధువుల పిల్లవాడిని పెళ్ళికి ఎంపిక చేస్తారు. కాని ఆ పిల్ల ఒప్పుకోక అందరి కన్నా శ్రేష్ఠుడినే వరిస్తానంటుంది. తల్లిదండ్రులు ప్రక్కకి తప్పుకొంటారు.

అందరి కన్నా ఉన్నతుడు రాజే కాబట్టి తాను రాజుని తప్ప ఇంకెవరినీ పెళ్లాడనంది ఆ పిల్ల. అప్పట్నుంచి రాజుని వెంబడింపసాగింది. ఒకనాడు పల్లకిలో పోతున్న రాజుకి దారిలో సన్న్యాసి కనబడితే, దిగి ఆయనకి ప్రణామాలు చెప్పి తన ప్రయాణం కొనసాగించాడు. దీనినంతా గమనించిన ఆ పిల్ల ''అందరి కంటే రాజే గొప్పవాడను కొన్నాను, పొరబడ్డాను. ఆయన కంటే సన్న్యాసి ఎంతో గొప్పవాడు. కాబట్టి నేను సన్న్యాసినే పెళ్లాడుతాను'' అనుకొని సన్న్యాసి వెంటపడింది.

ఒకనాడు సన్న్యాసి ఒక రావిచెట్టు క్రింద ఉన్న వినాయకుని విగ్రహానికి నమస్కారం పెట్టటం చూచింది. ఆ పిల్ల, తన అభిప్రాయాన్ని మళ్లీ మార్చుకొంది. సన్న్యాసి కంటె ఉత్తముడు వినాయకుడని ఆయననే వివాహమాడటానికి నిశ్చయించుకొంది. సన్న్యాసిని విడిచి, వినాయకుని ఎదుట కూర్చొంది.

చెట్టుక్రింద ఉన్న విగ్రహం కావటం వల్ల అక్కడ గుడి లేదు. ఎవ్వరూ వచ్చేవారు కారు. ఒకనాడు అటుపోతున్న ఒక కుక్క ఆ విగ్రహం పై కాలెత్తి అది చేసే పని అది చేసింది. ఆ విగ్రహం కంటె గొప్పదనుకొని ఆ పిల్ల కుక్క వెంటబడింది. ఆదారిన పోతున్న ఒక పిల్లవాడు ఆ కుక్కపై రాయిని విసిరి గాయపరచాడు. ఆ బాధకి అది ఇంకా వేగంగా పరుగెత్తటం మొదలు పెట్టింది. దీనినంతా గమనిస్తున్న ఒక యువకుడు ఆ మూగజీవిని ఊరికే కొట్టిన పిల్లవాడిని చివాట్లువేశాడు. ఆ పిల్లవాడిని మందలించిన యువకుడే అందరికంటె గొప్పవాడనుకొంది ఆ పిల్ల. అతనినే వివాహమాడుతానంది. ఇంతకూ, ఆ యువకుడు ఎవరో కాదు - తల్లిదండ్రులు ఎంపిక చేసిన వాడే! ఎక్కడో ఉన్నాడనుకొన్నవాడు సమీపానే ఉన్నాడు. అదీ కథ.

''ఈశ్వరుడెక్కడో ఉన్నాడని దేశమంతా వెతుకుతున్నావు. ఎరుగనంత వరకు నీకు ఆయన దూరస్థుడే. ఎంత వెతికినా కనబడడు. నీకు దగ్గరే ఉంటాడు. అన్నిటి కంటే దూరంగా, అన్నిటి కంటే దగ్గరగా ఉంటాడు'' అంటుంది వేదం.

నా భక్తులకు నేను దారి చూపకపోతే మరెవరు చూపుతారు

2010-07-27T11:38:00.002+05:30

తననే నమ్ముకొన్న , తన కోసమే బ్రతికే వారికి భగవంతుడు ఎలా సహాయం చేస్తాడో తెల్పే సంఘటనలు ఎన్నో ఉన్నాయి. ఎన్ని తెల్సుకొన్నా ఇంకా తెలుసుకోవాలనే అనిపిస్తాయి.

ఈ టపాలో భగవాన్ రమణమహర్షుల జీవితంలో ఆయనకు భగవంతుడు ఎలా దారి చూపాడో చూద్దామా!

రమణులు అరుణాచలం పోవాలని నిర్ణయించుకొన్నారు. డబ్బు సమస్యను మహర్షుల అన్నగారి రూపంలో తీర్చాడు.

తర్వాత రైలులో అరుణాచలం మార్గానికి చుట్టు మార్గంలో పోతుంటే ఒక ముస్లిం ద్వారా అసలు మార్గానికి మళ్ళించాడు. తర్వాత ఆ ముస్లిం కనిపించలేదు.

ఆహారం లేక అలమటిస్తుంటే మొదట ఒక గుడిలో పూజారి ఇవ్వకున్నా మేళం వాయించే వ్యక్తి రూపంలో తీర్చాడు. తర్వాత ఒక ఆవిడ దేవుడికి నైవేద్యానికని తయారుచేసిన ఆహారాన్ని మొదట రమణులకే పెట్టి ఇంకొంత ఆహారాన్ని ఒక మూటలో కట్టి పంపింది.

చివరికి అరుణాచలం వెళ్ళిన తర్వాత వేళకానివేళలో గుడి మూసిఉండాల్సిన వేళలో గుడి తలుపులు తెరిచిఉండి రమణులు ఒక్కరే లోనికి వెళ్ళి "అప్పా! నీ ఆజ్ఞ ప్రకారం నీ వద్దకు వచ్చేసాను"అంటూ అరుణాచలఅగ్నిశివలింగాన్ని కౌగిలించుకొని ఆనందభాష్పాలు రాల్చారు రమణులు.

ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే ఎన్నో ఉన్నాయి. కొన్ని మాత్రమే చెప్పాను.

పోతనను ప్రాణాలను కాపాడిన "వరాహావతారం"

2010-07-02T20:07:00.002+05:30

భక్తపోతన గురిచి తెలియని తెలుగు వారు ఉండరంటే అతిశయోక్తి కాదు. అటువంటి మహాభక్తుని జీవితంలో జరిగిన అత్యద్భుత సంఘటన చూద్దామా!

పోతన తను వ్రాసిన భాగవతాన్ని శ్రీరామచంద్రుడికి అంకితం ఇచ్చాడు. కాని అప్పుడు పరిపాలిస్తున్న రాజు తనకు అంకితం ఇవ్వమని ఎన్నో విధాలుగా ఒత్తిడి చేసాడు. కాని పోతన అందుకు ఒప్పుకోలేదు. ఆ రాజు పోతనను ఎలాగైనా నిగ్రహించి ఐనా భాగవతాన్ని సొంతం చేసుకోవాలని అనుకొన్నాడు.

ఒక రోజు ఆ రాజు వేట నెపముతో పోతన నివసిస్తున్న ఇంటి సమీప అడవి ప్రాంతానికి వచ్చాడు. అడవిలో మకాం వెసి తన సైనికులను పోతన ఇంటి వద్దకు వెళ్ళి భాగవతాన్ని తీసుకు రమ్మన్నాడు. ఆ సైనికులు పోతన ఇంటి వద్దకు వెళ్ళేసరికి ఆ ఇంటి ముందు ఒక భారీ తెల్లని అడవి పంది, చాలా ఎత్తుగా కనిపించింది. ఆ పందిని చూసి సైనికులు భయపడి రాజు వద్దకు వెళ్ళారు. రాజు వారిని కోప్పడి తన సైన్యాధిపతులను పంపాడు. వారు కూడా ఆ పందిని చూసి భయపడి వచ్చేసారు. ఇక లాభం లేదనుకొని రాజే బయలుదేరాడు.

ఆ రాజు కూడా ఆ పందిని చూసి ఒక బాణం వేసాడు. కాని ఆ పంది గుర్రు అనేటప్పటికి రాజు కూడా వెళ్ళిపోయాడు. కాని రాజు ఆలోచించాడు. అంత పెద్ద పందిని,అది కూడా తెల్లని భారీపంది భూమిపై ఎక్కడా ఉండదు కదా , బహుశా అదీ ఏ మాయో అనుకొన్నాడు. పోతనను రక్షించేందుకు వచ్చిందేమో అనుకొన్నాడు.

పశ్చాత్తాపంతో మళ్ళీ పోతన ఇంటి వద్దకు వెళ్ళేసరికి ఆ పంది లేదు. ఇంటి లోనికి వెళ్ళి పోతనను పలకరించాడు.

పోతన గారు రాజును ఆహ్వానించగా, రాజు జరిగిన విషయం చెప్పాడు. అది విని పోతన కన్నీళ్ళు పెట్టుకొని బయటకు వచ్చి చూస్తే పంది యొక్క కాలిముద్రలను చూసి ఆ పాదదూళిని తన తలపై వేసుకొన్నాడు.
తర్వాత ఒక అత్యద్భుత విషయాన్ని చెప్పాడు. ఆ పందిని రాజు బయట చూసిన సమయంలో పోతన గారు "యజ్ఞ (ఆది) వరాహ మూర్తి" అవతారఘట్టాన్ని తెలుగులోనికి అనువదిస్తున్నాడు. ఆ వరాహమూర్తే పోతనను కాపాడాడు.

ఆంజనేయుడి వినయం ముందు ఎవరైనా తల వంచవలసిందే అలాగే నేర్చుకోవాల్సిందే!

2010-07-01T09:30:00.000+05:30

ఇప్పుడు చెప్పబోయే విషయం గమనిస్తే నేటి మనుషులు ఆశ్చర్యపోక తప్పదు.

లంకలో సీతమ్మను కలుసుకొన్న తర్వాత సీతమ్మ " హనుమా! నీవు ఎంత బలవంతుడివి. ఇంత సముద్రాన్ని దాటి నువ్వొక్కడివే దాటగలిగావు" అంది. ఇలాంటి మాటే గనుక నేటి పిల్లలతో కానీ, పోటీలలో పాల్గొని కొద్దిగా బాగా ప్రదర్శన ఇచ్చిన పోటీదారుతో కాని అంటే ఉద్రేకంతో ఎంతగా అరుస్తారో,ఎంత అహంకరిస్తారో టీవీ లలో మనం చూస్తూనే ఉన్నాం. కాని ఇక్కడ హనుమంతుడు చూపిన వినయం చూస్తే నేటి సమాజం ఆశ్చర్యపోక మానదు.

హనుమంతుడన్నాడు, " అమ్మా! మా సైన్యంలో నాతో సమానమైన బలవంతులూ, నా కన్నా అధికులూ ఐన వారు ఉన్నారు. అంతేకాని నాకన్నా తక్కువ వారు లేరు. ఒక ఇంట్లో ఆడవారికి ఏదైనా కబురు చేయడానికి ఒక పిల్లవాడినో, ఇంట్లో అందరికన్నా తక్కువ వారినో పంపిస్తారు. అంతేకాని పెద్దవారు రారు కదా !".

హనుమంతుడు ఎంత బలవంతుడో మనకు తెలుసు. ఎవరూ రాలేకనే కదా హనుమంతున్ని పంపింది. కాని హనుమంతుని వినయం ఎంతగా ఉందో చూసారా? కనీసం అలాంటి వినయాన్ని ఊహించగలమా?
ఇప్పుడు చెప్పండి నేటి యువత కానీ, సమాజం కానీ, చదువుకొన్న,చదువుకుంటున్న విద్యార్థులు కానీ ఎంత వినయం నేర్చుకోవాలో.

వివేకానందున్ని రక్షించుకొన్న భగవంతుడు

2010-01-12T12:00:00.000+05:30

స్వామి వివేకానందుని పుట్టినరోజు సందర్బముగా ఆ మహానుభావుని కి నివాళులర్పిస్తున్నాను. వివేకానందుల జీవితంలో భగవంతుడు చూపిన కొన్ని లీలలను చూస్తే భగవంతుడు తన భక్తుల కొరకు ఎంత తపిస్తాడో చూడగలం.

"అనన్యాశ్చింతయంతోమాం యే జనాః పర్యుపాసతే
తేషాం నిత్యాభియుక్తానాం యోగక్షేమం వహామ్యహం"

ఎవరైతే నన్ను అనన్య భక్తితో సేవిస్తారో వారి యోగక్షేమాలు నేనే వహిస్తాను అన్నది భగవంతుడి ప్రతిజ్ఞ.

ఇది ఎంతమాత్రం నిజమో పరీక్షిద్దామని స్వామి వివేకానందుడు అనుకొన్నాడు.

ఏమీ తినకుండా ఒక అడవిలో ప్రయాణించసాగాడు. ఒక రోజంతా ఉపవాసంలోనే ఉన్నాడు. ఐనా ఏమీ తినలేదు. ఉన్నట్టుండి వెనుక నుండి ఎవరో పిలుస్తున్నట్లు వినిపించింది. ఒకతను ఒక మూటలో ఆహారపదార్థాలు ఉంచుకొని వస్తూ "స్వామీ ఆగండి, మీ కోసం ఆహారం తీసుకొని వస్తున్నాను" అన్నాడు. ఐనా వివేకానందుడు వినిపించుకోకుండా పరుగెత్తసాగాడు. వెనుక పిలుస్తున్న వ్యక్తి కూడా ఒక కిలోమీటర్ దూరం వెనుక పరుగెత్తి స్వామిని పట్టుకొని తినమని నిర్బంధించడంతో స్వామి వివేకానందులు ఆనందభాష్పాలతో తిన్నారు.

చేసిన మేలు మరిచిపోయే వాళ్ళకు పట్టే గతి ఏమిటి?

2010-01-08T19:27:00.002+05:30

నరునకు గల మానవతా లక్షణములలో "కృతజ్ఞత" ప్రధానమైనది.కృతజ్ఞత అనగా మనకు మంచి చేసిన వారిని మరిచిపోకుండా వారికి తిరిగి ప్రత్యుపకారం చేయుట.అలా చేయకపోవడాన్ని "కృతఘ్నత" అంటారు.రామాయణం లో రాముడు వాలిని చంపి సుగ్రీవునికి సహాయం చేశాడు.కాని సుగ్రీవుడు అది మరిచి తన పనులలో మునిగిపోయాడు.అప్పుడు లక్ష్మణుడు సుగ్రీవునితో

"బ్రహ్మఘ్నేచ సురాపేచ చోరే భగ్నవ్రతే తథా!
నిష్కృతిర్వహితాసద్భిః కృతఘ్నేనాస్తి నిష్కృతిః!!"

భావము: బ్రహ్మ హత్యకు,సురాపానమునకు,వ్రతభంగమునకు,దొంగతనానికి ప్రాయశ్చిత్తమున్నది.కాని కృతఘ్నతకు లేదు.
కృతఘ్నుల మాంసము కుక్కలు సైతం తినవు.కాబట్టి కృతజ్ఞత చూపడం ముఖ్యం.

గంటలు మ్రోగవద్దంటే ఎందుకు మ్రోగాయి ?

2010-01-02T17:46:00.002+05:30

ఈ లీల కూడా బాల కృష్ణుడి లీలే. మరి చదవండి.

బాల కృష్ణుడిని ఎలాగైనా దొంగతనం చేయకుండా ఆపాలని ఒక గోపిక చాలా ఎత్తులో వెన్న పెట్టిన కుండలు పెట్టింది. వచ్చినా కనుగొనాలని ఆ కుండలకు గంటలు కట్టింది. తన పనులు చూసుకోసాగింది. కృష్ణుడు రానే వచ్చాడు.

అంత ఎత్తులో ఉన్న కుండలను చూసాడు. రోల్లు, గిన్నెలు బోర్లించి పైకి ఎక్కాడు. కట్టబడి ఉన్న గంటలను చూసి మోగవద్దని వాటిని ఆదేశించాడు.
అప్పుడు వెన్నను తీసుకొని మొదట స్నేహితులకు పెట్టాడు. గంటలు కృష్ణుడు ఆజ్ఞ ప్రకారం మోగలేదు. అందరికి ఇచ్చిన తర్వాత తను కొద్దిగా తీసుకొని నోటిలో పెట్టుకున్నాడో లేదో గంటలు మ్రోగాయి.

శ్రీకృష్ణుడు వెంటనే "మోగవద్దని చెప్పాను గదా! మళ్ళీ ఎందుకు మ్రోగారు?" అని అడిగాడు. అప్పుడు ఆ గంటలు చెప్పాయి " ఏం చెప్పము స్వామీ ! తరతరాలుగా దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టేప్పుడు గంటలను మ్రోగిస్తారు కదా. అందుకే నీవు నోటిలో పెట్టుకొనేప్పుడు మ్రోగాము" అన్నాయి.

శ్రీకృష్ణుడు నవ్వుతూ అక్కడి నుండి జారుకొన్నాడు.

వీళ్ళెందుకు నా వీపును కొడుతున్నారు? నిద్రపోతాను.

2009-12-30T18:58:00.003+05:30

ఈ లీల కూడా బాల కృష్ణుడిదే.

శ్రీకృష్ణుడు పుట్టిన తొలినాళ్ళవి. ఒక వృద్ధగోపిక బాల కృష్ణుడిని కాళ్ళపై పడుకోబెట్టుకొని ఒళ్ళంతా నూనె పూసి, చేతులకు పసుపు పూసి తలంటి స్నానం చేయించింది. తర్వాత బాల కృష్ణుడిని పడుకోబెట్టడానికి జో కొట్టడం ప్రారంభించారు. భగవంతుడు నిద్రపోడు కదా అందుకని కృష్ణుడు నిద్రపోవడం లేదు. పిల్లాడు ఎంతకూ నిద్రపోవడం లేదని కృష్ణుడిని బోర్లాపడుకోబెట్టి గట్టిగా జో కొట్టడం ప్రారంభించారు.

"అయ్యో! మందర పర్వతాన్ని (కూర్మావతారంలో) మోసినప్పుడు కూడా ఇంత నొప్పి కలుగలేదు. వీళ్ళెందుకు నా వీపుపై ఇంతగా కొడుతున్నారు? ఓహో! భూమిపై పుట్టినప్పుడు నిద్రపోవాలి కదా! సరే నేను నిద్రపోతాను. అప్పుడు కొట్టడం ఆపుతారు" అనుకొని నిద్రపోతున్నట్లు నటించాడు. అప్పుడు జో కొట్టడం ఆపివేసారు.

చూసారా భగవంతుడు భక్తులకోసం ఎంత చేస్తాడో.

నమ్మకం, శ్రద్ద ఉంటే ఏ పని మాత్రం ఎందుకు కాదు? - ఒక నిజమైన కథ

2009-12-29T16:48:00.002+05:30

ఆది శంకరాచార్యుల శిష్యుడైన పద్మపాదుని జీవితములో జరిగిన ఒకసంఘటన.
పద్మపాదులు నరసింహ మంత్రాన్ని ఉపదేశంపొంది దాని జపం కోసంఅహోబిల క్షేత్రానికి వెళ్లి అక్కడ అడవిలో జపానికి కూర్చొన్నారు. ఒకఎరుకవాడు ఆయనను సమీపించి ఎందుకోసంవచ్చారని తాను ఏదైనాచేయగలది ఉందాయని పరామర్శించాడు. తాను నరసింహాన్నిఅన్వేషిస్తూ, ఆవనము లోనికి వచ్చినట్లు పద్మపాదులు చెప్పినారు. అట్టిమృగం లేదని ఆ ఎరుకవాడు అన్నాడు. ఉందని పద్మపాదులు అన్నాడు. ధ్యానశ్లోకంలో ఉన్న వర్ణనను ఆ ఎరుకవాడికి చెప్పాడు.

అంతటితో ఎరుకవాడు నరసింహాన్ని వెదకటం సాగించాడు. మరుసటిరోజుసూర్యాస్తమయంలోగా తాను ఆ మృగాన్ని తెచ్చి పద్మపాదులముందునిలబెటతానని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. ఎంత వెదకినా మృగం కనబడదు. వెదకివెదకి ప్రతిజ్ఞాసమయం దాపురించేసరికిప్రాణత్యాగం చేసికొందామని ఒక చెట్టుకుఉరిపోసుకుంటాడు.

అంతటితో నరసింహుడు ఆ ఎరుకవానికి ప్రత్యక్షమౌతాడు.

తనకోసం తయారుచేసుకొన్న ఉరిత్రాటితోనే నరసింహస్వామిని పద్మపాదులవద్దకు తీసికొని వెళతాడు. ఆ ఎరుకుధ్యానంరెండురోజులైనా, గాఢతలో చాలాగొప్పది. అందుచేత అతనికి స్వామి స్వరూపదర్శనం కల్గింది. పద్మపాదులకు ఇంకాజపసిద్ధి కాలేదు. అందుచేత అతనికి శబ్దబ్రహ్మస్వరూపంలో (అంటే కనబడకుండా తాను శబ్దం మాత్రం చేస్తూ తనఉనికిని చెప్పడం) మాత్రం స్వామిగర్జిస్తూ అనుగ్రహించినారు. అవసరమైనప్పుడు ఇంకోసారి తన ఆవేశంలో లోకోత్తరమైనఉపకారాన్ని చేస్తానని నరసింహస్వామి పద్మపాదులను అనుగ్రహిస్తారు.

శ్రీశంకరులవారిని కాపాలికుడొకడు సంహరించడానికి పూనుకొన్నపుడు వారిని రక్షించే అవకాశంలో నరసింహస్వామిపద్మపాదుడిని పూని కాపాలికుని దేహాన్ని ఛిన్నాభిన్నం చేసినారు.

ఈ ఎరుకువానికి పద్మపాదుల మాటలలో ఒక గొప్ప విశ్వాసం కల్గింది. ఆ విశ్వాసంతో తానుచూడని నరసింహాన్నివర్ణనప్రకారం వెదకుతూ అఖండమయిన ఏకాగ్రతతో ఎంతోకాలానికి లభించని ధ్యానసిద్ధిని పొందినాడు. ఆ అన్వేషణలోరాగమూ లేదు, భక్తీ లేదు, ద్వేషమూ లేదు. ఒక్క విశ్వాసమూ, ఉపకారచింతనా మాత్రమే.

నరసింహము ఉన్నదని విశ్వసించాడు. ఆ సత్యం కోసం అన్వేషించాడు. సత్యాన్వేషణ అతనికి ధ్యేయమైంది.. దానికోసంతన ప్రాణాలనుకూడా ఒడ్డటానికి సిద్ధపడినాడు. అందుచేతనే అతనికి భగవద్దర్శనం కల్గింది

తను వేసుకొన్న కాలి గజ్జెల శబ్దం విని తనే భయపడిన బాల కృష్ణుడు

2009-12-28T19:38:00.007+05:30

దయచేసి క్రింద వ్రాశిన కృష్ణలీలను చదివేటప్పుడు మీ పిల్లాడినో,పాపనో లేక బాల కృష్ణుడినో ఊహించుకొని చదవండి.

మొదటిసారి అమ్మ యశోద బాల శ్రీకృష్ణుడికి కాలి గజ్జెలు వేసింది. కృష్ణుడు గజ్జెలు వేసుకొని పాకడం మొదలుపెట్టాడు. వెనుక ఏదో శబ్దం వచ్చింది. వెనుకకు తిరిగి చూసాడు. అమ్మ యశోద దూరంగా నిలబడి చూస్తోంది. మళ్ళీ పాకడం మొదలు పెట్టాడు. పాకుతున్నకొద్దీ శబ్దం వస్తూనే ఉంది. కృష్ణుడు బిక్కమొహం వేసుకొని వెనుకకు చూస్తే అమ్మ నవ్వుతూ దూరం నుండి చూస్తోనే ఉంది.

కృష్ణుడు అమ్మ వైపు చూస్తూ భయంతో మొహం పెట్టుకొని అమ్మ వైపు చూస్తూ ఏడుస్తున్నాడు. యశోద నవ్వుతూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి "కన్నయ్యా ! ఆ శబ్దం నీ కాలి గజ్జెలవిరా. వెనుక ఎవరూ రావడం లేదు" అంటూ వదిలింది. మాళ్ళీ పాకడం మొదలెట్టేసరికి మళ్ళీ గజ్జెల శబ్దం వచ్చింది.ఏడుస్తూ ఇంకా వేగంగా పాకుతూ అమ్మ వద్దకు రావడంతో తను వేసుకొన్న కాలిగొలుసులు ఇంకా శబ్దం రావడంతో అమ్మ వద్దకు వచ్చి అమ్మ ఒళ్ళో పడుకుని ఏడ్వసాగాడు.

ఈ చేష్టను చూసి యశోద నవ్వుతూ కృష్ణుడిని ముద్దాడుతూ "ఇంత చిన్న విషయానికే భయపడితే పెద్దయ్యాక ఎలా బ్రతుకుతావురా?" అంది.
బాగుంది కదండీ కృష్ణుడి లీల.

వైకుంఠ (ముక్కోటి) ఏకాదశి శుభాకాంక్షలు

2009-12-28T09:00:00.002+05:30

నమోస్త్వనంతాయ సహస్రమూర్తయే సహస్ర పాదాక్షి శిరోరుబాహవే
సహస్రనామ్నే పురుషాయ శాశ్వతే సహస్రకోటి యుగధారిణే నమః

సహస్రకోటి యుగధారిణే నమః ఓం నమ ఇతి

శివుడు అర్ధనారీశ్వరుడే కాదు, అర్ధహరిహరుడు కూడా!

2009-12-26T19:35:00.002+05:30

అర్ధనారీశ్వరతత్వం విషయం మనకు తెలుసు. శివుడు,పార్వతీమాత సగంసగం శరీరం కలిగి ఉంటారని మనకు తెలుసు. అలానే హరిహరమూర్తి తత్వం కూడా ఉంది. ఈ విషయం చాలామందికి తెలుసు.

దీని గురించి వివరాలు చూద్దామా.

శ్రీమహావిష్ణువుకు పద్మనయనుడు అనే పేరు ఉంది కదా. ఒకసారి శ్రీహరి పరమశివుడిని వెయ్యి(సహస్ర) తామరపూవులతో పూజించాలని అనుకొన్నాడు. అందుకోసం ఒక వెయ్యి పూవులను సిద్దం చేసుకొని పూజ మొదలుపెట్టాడు. ఇంతలో శివుడు ఒక పుష్పాన్ని మాయం చేసాడు. 999 పూవులు పూజ ఐన తర్వాత ఒక పుష్పం తగ్గిన విషయం చూసిన హరి పూజ నుండి పైకి లేవడం ఇష్టం లేక, తన కళ్ళను పద్మాలు అంటారనే విషయం గుర్తుకు వచ్చి, తన ఒక కన్నునే తామరపూవుగా పెకిలించి పూజ చేసాడు.

విష్ణువు భక్తిని చూసి ముగ్దుడైన పరమశివుడు ఎంతో సంతోషం పొంది సుదర్శన చక్రాన్ని, అలానే తన శరీరంలో సగభాగాన్ని ఇచ్చాడు. తర్వాతి కాలంలో పార్వతీదేవికి కూడా తన శరీరంలో సగభాగం ఇచ్చి అర్ధనారీశ్వరుడు అయ్యాడు.

పరమశివుడిపై ఆదిశంకరాచార్యుల వేళాకోళం

2009-12-26T15:01:00.002+05:30

శ్రీ ఆదిశంకరాచార్యులు వ్రాశిన శివానందలహరి లో ఒక శ్లోకంలో ఆదిశంకరులు పరమశివుడిని ఎలా స్తోత్రం చేసారో చూస్తే భక్తుడికి,భగవంతుడికి మధ్య ఎంత చనువు ఉంటుందో అర్థం అవుతుంది.

ఆదిశంకరులు ఒక శ్లోకంలో

"శంకరా! మీ ఇంటికి నేను వస్తే ఏదో భక్తుడు వచ్చాడు కదా అంటూ తాగడానికి ఏమీ ఇవ్వకు. ఎందుకంటే నీవు తాగేది హాలాహలం కదా. సరే బట్టలు పెడదామనుకొనేవు, మీరు కట్టుకొనేదే ఏనుగు చర్మము. కనీసం ఏదైనా వాహనం ఇస్తాను అనుకొనేవు,నీవు వాడేదే ముసలి ఎద్దు.అది నన్ను కూడా ఎలా మోస్తుంది. నీవు ఏమీ ఇవ్వనవసరం లేదు. నీ పాదపద్మాలపై భక్తిని మాత్రం ప్రసాదించు.చాలు".

శ్లోకార్థం వివరణ ఇది.

చూసారా భగవంతుడితో భక్తుడు ఎంత చనువుగా మాట్లాడతాడో,ఉంటాడో.

సీతా! మీ మామయ్య , లక్ష్మణా! మీ నాన్న మరణించాడు. --- శ్రీరాముడు

2009-12-24T16:30:00.001+05:30

శీర్షిక చూసి ఏంటి ఇలా ఉంది అనుకుంటున్నారా. నిజమే ఈ మాటలన్నది శ్రీరాముడే. ఈ విషయం రామాయణం చదివిన చాలామందికి తెలుసు. అలానే చాలామందికి తెలియదు.

నాకు తెలుసు అన్న భావంతో చెప్పడం లేదు. రాముడికి లక్ష్మణుడిపై ఉన్న అభిమానం ఎంతో అలానే సంసారంలో సంబంధ,బాంధవ్యాలు ఎలా ఉండాలో రాముడు మనకు ఎలా చెబుతున్నాడో ,అందరికీ తెలియజేయాలనే భావంతో వ్రాస్తున్నాను.

ఇక విషయానికి వస్తున్నాను.

రాముడు అరణ్యవాసం చెస్తున్న తొలిదినాలవి. ఒకరోజు భరతుడు పరివారంతో కలిసి రాముడి వద్దకు వచ్చి దశరథుని మరణవార్త చెప్పాడు. వెంటనే రాముడు కన్నీరు కారుస్తూ సీతతో "సీతా! మీ మామయ్య మరణించాడు" అని లక్ష్మణునితో "లక్ష్మణా! మీ నాన్న మరణించాడు" అని అన్నాడు.

ఇక్కడే మనకొక అనుమానం వస్తుంది. రాముడేంటి అలా చెప్పాడు? దశరథుడు రాముడికి కూడా తండ్రే కదా! మన నాన్నగారు మరణించారని చెప్పవచ్చు కదా? అని.

ఇక్కడే రహస్యం ఉంది. రాముడు సాక్షాత్ శ్రీమహావిష్ణువు అవతారమే కదా. కాబట్టి రాముడు చెప్పినదానిలో అర్థం, రాముడే ఇంకోచోట చెప్పాడు.

"ఇంట్లో తండ్రి తర్వాత తండ్రి అంతటివాడు అన్న. కాని నేను లక్ష్మణుడిని అలా చూడలేదు. లక్ష్మణుడే తనకు అవసరం లేకున్నా నాతోపాటు వనవాసానికి వచ్చి నన్నే ఒక కొడుకును తండ్రి చూసుకుంటున్నట్లు చూసుకుంటూ నన్ను రక్షిస్తున్నాడు. కాబట్టి లక్ష్మణుడు నాకు తండ్రి లాంటివాడే. కాని లక్ష్మణుడిని చూసుకొనే తండ్రి దశరథుడు మరణించాడు" అని రాముడు అన్నాడు.

ఇప్పుడు అర్థమైంది కదా రాముడు లక్ష్మణుడితో "మీ నాన్న మరణించాడు" అని ఎందుకన్నాడో.

ఇక సీతను ఉద్దేశించి అలా ఎందుకన్నాడో చూద్దాం.

ఒక మామ తన కోడల్ని ఎలా చూసుకోవాలో దశరథుడు అంతకన్నా ఎక్కువగా ఒక కూతురిగా సీతను చూసుకొన్నాడు.
దీనికి ఉదాహరణగా మనం క్రింది సంఘటనను చెప్పవచ్చు.

రాముడు వనవాసానికి వెళ్ళేటప్పుడు వనవాసనియమాలు రాముడికి మాత్రమే వర్తిస్తాయని, సీతకు వర్తించవని దశరథుడు అనుకొన్నాడు. అందుకనుగుణంగా వనవాససమయంలో ఒక రోజు కట్టిన చీర మరో రోజు కట్టనవసరం లేకుండా పదునాలుగేళ్ళకు సరిపడా పట్టుచీరలు , నగలు పంపడానికి తెప్పించి పంపబోగా లక్ష్మణుడు వాటిని తీసుకుపోవడానికి సిద్దపడ్డాడు.

ఇప్పుడు చెప్పండి తండ్రి మాత్రమే తన కూతురు మెట్టినింటికి వెళ్తున్నప్పుడు సారె పంపుతాడు కదా. అలాంటిది తన కొడుకుకు లేకున్నా తన కోడలి కోసం పంప ప్రయత్నించిన దశరథుడు ,సీతను కన్నతండ్రి కంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నట్లే కదా. ఇంతటి సంబంధబాంధవ్యాలు ఉండబట్టే "సీతా! మీ మామయ్య చనిపోయాడు" అని రాముడన్నాడు.

నీ లీలను ఏమని వర్ణింతుము కృష్ణా! వేణుగోపాలా!

2009-12-23T11:15:00.002+05:30

ఎన్నని చెప్పగలము బాలకృష్ణుడి లీలలు.

ఇప్పుడు మరో బాల్య లీల చూద్దాం.

ఒకరోజు ఎప్పటిలానే కృష్ణుడు అన్నం తినకుండా అమ్మ యశోద వద్ద మారాం చేస్తున్నాడు. యశోద అందరి అమ్మలలానే "నిన్ను బిచ్చగాడికి ఇచ్చేస్తాను" అంది. ఐనా కృష్ణుడు మారాం మానలేదు.

ఇంతలో నిజంగానే ఒక బిచ్చగాడు భిక్ష కోసం వచ్చాడు. అతన్ని చూసిన వెంటనే కృష్ణుడు భయపడిపోతూ అమ్మ వద్దకు పరుగెత్తుకెళ్ళి అమ్మ కాళ్ళ మధ్య చీరలో తల పెట్టి " అమ్మా! నన్ను అతనికి ఇచ్చేయద్దు. నేను అన్నం తింటాను" అంటూ ఏడుస్తున్నాడు.అమ్మ యశోద "కిట్టయ్యా! నువ్వు నా బంగారానివి. నిన్ను ఎవరికి ఇస్తాను" అంటూ సముదాయించింది. ఇలా అంటూ ఆ బిచ్చగాడికి భిక్ష వేయడానికి ఇంట్లోకి వెళ్లబోయింది.

కాని కృష్ణుడు అడ్డుపడుతూ "అతనికి నన్ను ఇవ్వవద్దు" అంటూ అంటున్నాడు. యశోద కృష్ణుడిని ఎత్తుకొని ఆ బిచ్చగాడికి ఆహారం వేసింది. అంతసేపూ కృష్ణుడు అమ్మ భుజం పై తల పెట్టుకొని కళ్ళు మూసుకొనే ఉన్నాడు.తర్వాత అన్నం తిని, పాలు త్రాగి పడుకొన్నాడు. కాని రాత్రంతా ఆ బిచ్చగాడు వస్తాడేమోనని బయటకు చూస్తూనే ఉన్నాడు.

తరవాతి కాలంలో కుంతీ దేవి ఈ బాల్యలీల విని "కృష్ణా! నీ భయం చూసి భయానికే భయం వేసింది కదయ్యా!" అంటూ పొంగిపోయింది.

అమ్మా యశోదమ్మా నీదేనమ్మా అదృష్టమంటే

2009-12-22T19:00:00.000+05:30

శ్రీకృష్ణుడి బాల్యం వింటుంటే ఆహా ఏమి భాగ్యం అనిపిస్తుంది.సాక్షాత్తూ పరమాత్ముడితో ఆడుకొన్న యశోదమ్మదే అదృష్టం కదా. ఇక ఒక సంఘటన చూద్దాం.

శ్రీ కృష్ణుడికి నడక కూడా రాని బాల్య దశలోని సంఘటన.

ఒకరోజు యశోదమ్మ కృష్ణుడిని ఊయలలో పడుకోబెట్టి వంటపని చేసుకొంటోంది.

అప్పుడు కృష్ణుడు పడుకొన్న గదిలోనికి దేవతలు వచ్చారు.

"స్వాగతం శంభో!, వచ్చి ప్రక్కన కూర్చో" అంటూ శివుడిని, "రండి! సృష్టికర్త గారూ! కూర్చోండి" అంటూ బ్రహ్మదేవుడిని, " రావయ్యా మేనల్లుడా!" అంటూ కుమారస్వామినీ, "ఓహో! దేవేంద్రుడు కూడా వచ్చేసారా!" అంటూ అందరినీ ఆహ్వానించసాగాడు.

యశోదమ్మకు కృష్ణుడు పలికిన ఈ మాటలన్నీ వినబడ్డాయి. ఆమె భయపడి కృష్ణుడి వద్దకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. పిల్లవాడు కలవరిస్తే ఏమైనా కలవరించాలి కానీ దేవతలను ఆహ్వానించడమేమిటి అనుకుంటూ పిల్లవాడికి ఏమైనా మంత్రప్రయోగం జరిగిందేమోనని భయపడిపోయింది.

వెంటనే ఊసి ఒక రక్షను కృష్ణుడికి కట్టింది.

ఇది చూసి "ఎల్ల లోకాలకు రక్షకుడు ఐన శ్రీమహావిష్ణువుకే రక్ష కట్టగలిగిన యశోద అదృష్టం ఏమని చెప్పగలము" అంటూ అక్కడ అదృశ్యముగా ఉన్న దేవతలు ఆశ్చర్యపోయారు.

దొంగతనం చేసింది చాలక దబాయింపా? బాల కృష్ణుడి లీల

2009-12-22T13:42:00.003+05:30

ఒకసారి ఒక గొల్లస్త్రీ తన ఇంట్లో వంటపనిలో నిమగ్నమై ఉంది. కాని అప్పుడప్పుడు తను తయారుచేసిన వెన్నను పెట్టిన కుండను వచ్చి చూస్తూ ఉంది. ఎందుకంటే కృష్ణుడు ఎప్పుడు,ఎలా వస్తాడో తన వెన్నను దొంగలిస్తాడో తెలియదు కాబట్టి. అలా మాటిమాటికీ వచ్చి చూస్తూఉంది. ఒక సారి వచ్చి చూసినప్పుడు అనుకొన్నదే జరుగుతోంది.

బాల కృష్ణుడు చక్కగా శబ్దం రాకుండా బాసింపట్టు వేసుక్కూర్చుని తన స్నేహితులను ముందు కూర్చోబెట్టుకొని ఆ కుండలోని వెన్నను కొద్దికొద్దిగా బయటకు తీసుకొని స్నేహితులకు పెడుతూ తనూ తింటున్నాడు.

ఆ గోపస్త్రీని చూసి మిగతా పిల్లలందరూ పారిపోయారు. కృష్ణుడి వెనుక వైపు ఆమె ఉండడం వలన ఆమెను తను చూడలేకపోయాడు.

ఆమె వెనుకనుండి కృష్ణుని భుజం పై చేయి వేసి కృష్ణుడు ఎవరో తెలిసినా ఇలా అడిగింది.
కృష్ణుడు ఏమాత్రం భయపడకుండా కూర్చున్నాడు.

గోపస్త్రీ : ఎవరు నువ్వు?
కృష్ణుడు : బలరాముని తమ్మున్ని
స్త్రీ : ఇక్కడ ఎందుకున్నావ్?
కృష్ణుడు : మా ఇల్లనుకొన్నాను. కాదా?
స్త్రీ : ఆ కుండను ఎందుకు తీసుకొన్నావ్?
కృష్ణుడు : మా దూడ ఒకటి తప్పిపోయింది. ఇందులో ఉందేమో అని వెతుకుతున్నాను. ఐనా ఏంటమ్మా అప్పటినుండి నీ గోల? అన్నీ అడుగుతున్నావు.

ఇది విని ఆ స్త్రీ పాపం నిశ్చేష్టిత అయ్యి కృష్ణుడిపై చేయి తీసివేసింది.
కృష్ణుడు వెంటనే ఇందులో మా దూడ లేదు అంటూ తప్పించుకొన్నాడు.

పాలు త్రాగితే వెంట్రుకలు పెరుగుతాయా? - బాల కృష్ణుడి లీల

2009-12-22T11:16:00.002+05:30

దయచేసి ఈ బాల కృష్ణుడి బాల్యక్రీడను దృశ్యముగా ఊహించుకుంటూ చదవండి.

ఒకసారి కృష్ణుడు అన్నం తినకుండా మారాం చేస్తున్నాడు. యశోద అన్నం తినమని కృష్ణుడిని బ్రతిమాలుతోంది. కానికృష్ణుడు తినడం లేదు. ఇలా కాదనుకొని అమ్మ యశోద " నీకు ఒక మంచి కథ చెప్తాను. చెప్పనా?" అంది. "ఊ! చెప్పు" అన్నాడు. అమ్మ మొదలు పెట్టింది. "ఒక ఊళ్ళో ఒక రాజు", "ఊ!" అని మళ్ళీ నోరు బిగబట్టుకొన్నాడు. " ఈ ముద్ద తిను, కథ కొనసాగిస్తాను" అంది.

యశొద: ఆ రాజుకు కొడుకులు

కృష్ణుడు : ఊ! ( మూతి బిగబట్టుకొనే)

యశొద : ఒక ముద్ద తిను
కృష్ణుడు : కథ చెప్పు ( మళ్ళీ మూతి బిగించుకొన్నాడు)

యశొద : వారు వేటకు వెళ్ళారు
కృష్ణుడు : ఊ! ( మూతి బిగబట్టుకొనే) అమ్మ కథ చెపుతూనే ఉంది, కృష్ణుడు వింటూ ఊగొడుతూనే ఉన్నాడు. కాని నోరుబిగబట్టుకొని తినకుండా ఉన్నాడు.
అమ్మకు ఆ బుంగమూతి చూసి నవ్వాపుకోలేక ముద్దులతో ముంచెత్తింది.

అలాగే మరోసారి పాలు తాగకుండా మారాం చేస్తున్నాడు. అమ్మ బ్రతిమాలితే కృష్ణుడు అమాయకంగా " అమ్మా! పాలుత్రాగితే వెంట్రుకలు పెరుగుతాయా?" అన్నాడు. పెరుగుతాయి,త్రాగు అంది అమ్మ.

త్రాగి వెంట్రుకలును ఒకసారి ముట్టుకొని "అమ్మా! నా వెంట్రుకలు పెరగలేదు. నువ్వు పెరుగుతాయని చెప్పావు" అనిమూతి ముడుచుకొని కూర్చొన్నాడు. అమ్మ అనుకొంది " పిల్లవాడు, వెంటనే వెంట్రుకలు పెరుగుతాయిఅనుకొంటున్నాడు," అనుకొని బాల కృష్ణుడి బుంగమూతి చూసి ఆనందం పట్టలేక,నవ్వు ఆపుకోలేక దగ్గరకుతీసుకొంది.

భక్తిసామ్రాజ్యానికి స్వాగతం

2009-12-17T06:03:00.000+05:30

వక్రతుండ మహాకాయ కోటిసూర్య సమప్రభ
నిర్విఘ్నం కురుమేదేవ సర్వకార్యేషు సర్వదా||

భగవంతుని యందు పరమప్రేమయే భక్తి. ఈ బ్లాగులో భక్తుల కథలు, భగవంతుని లీలలు మొదలగునవి వ్రాయడం జరుగుతుంది. ఈ చిన్ని ప్రయత్నాన్ని అందరూ ఆశీర్వదిస్తారని ఆశిస్తూ, అలాగే ఆ భగవంతుని ఆశీస్సులు ఉంటాయని నమ్ముతూ ప్రారంభించడం జరుగుతోంది.